Het recht op vrij zijn van foltering: voorbeelden
Foltering in Guantanamo
Guantanamo Bay, een geheime gevangenis op Cuba is vijf jaar geleden door de VS opgestart met als doel het opsluiten van terreurverdachten zonder enige vorm van proces. Naast zovele anderen brengen drie Britten Asif Iqbal, Ruhel Ahmed en Shafiq Rasul twee jaar door in Guantanamo Bay zonder formeel aangeklaagd te worden van wat dan ook, zonder hulp te krijgen van wie dan ook, in omstandigheden die niet eens voldoende gedekt worden door het woord “mensonterend”.
Regisseur Michael Winterbottom heeft van het verhaal van deze drie jongemannen een indringend docudrama gemaakt. De drie Britten komen daarin aan bod.
Shafiq Rasul, ex-gevangene: "We wilden de wereld laten weten hoe het er in Guantánamo écht aan toegaat. Er zitten daar immers nog pakweg 500 mensen opgesloten! Voor hen willen we iets betekenen. De dag dat we werden vrijgelaten en voorbij de blokken liepen was het enige dat de gevangenen ons toefluisterden: “Zorg er alsjeblieft voor dat de hele wereld beseft wat er hier gaande is en wat ze ons aandoen”. Het is onze plicht aan deze film mee te werken."
Bron: www.indymedia.be
Marteling in chili - een gedicht
Ten tijde van de staatsgreep in Chili, in 1973, was María Eugenia Bravo Calderara docente aan de universiteit. Ze werd in het stadion van Santiago gevangen gezet en gemarteld. Haar eerste gedichten, die ze schreef in gevangenschap, werden door haar moeder in de tuin begraven en later naar Zwitserland gesmokkeld. Sinds midden de jaren 1970 woont ze in Londen.
En ik huilde
En ze folterden kinderen, moeder,
ze rekten hun botten, moeder,
en gaven hun elektrische schokken, moeder.
Uur na uur, moeder,
eindeloze eeuwen, en opnieuw eeuwen, moeder,
en hun schreeuwen omhulde me, moeder,
en in het zwartste zwart, moeder,
kolkte de gestoorde wereld van smart.
En ik huilde als
nooit tevoren, moeder,
ik huilde als een gek, moeder
radeloos tot op de draad, moeder,
en de kinderen gilden
van meer en meer pijn, moeder,
en ik huilde, moeder,
als ik nooit nog zal huilen
zo lang ik leef.
Uit: De dag dat je brief kwam (1988). Vertaling: Piet Liedmeier.
Bron: www.amnesty.nl